Władysław Daleczko (1910 - 1991) /1964-1989/

Władysław Daleczko (1910 - 1991) - Urodził się w Horodle n. Bugiem. Ojciec był unitą, matka należała do obrządku łacińskiego. Jako młody chłopak złożył w harcerstwie przyrzeczenie powstrzymania się od alkoholu i tytoniu, które zachował do śmierci. Do zakonu wstąpił jako ksiądz diecezji lubelskiej w 1945 roku. W czasie II wojny światowej był kapelanem Narodowych Sił Zbrojnych, a w latach powojennych pracował w duszpasterstwie na KUL - u i w jezuickich parafiach. W 1964 roku po niemałych trudnościach z otrzymaniem wizy amerykańskiej przybył do Chicago, które stanowiło dla niego etap pośredni przed wyjazdem na misje do Zambii, gdzie znalazł się już w następnym roku. Z powodów zdrowotnych po l O latach wrócił do USA i zamieszkał jako kapelan w domu sióstr służebniczek w Woodbridge, poświęcając się także nauczaniu w miejscowej szkole sobotniej oraz przygotowując kolejne wydania katechizmu ojca Spendla w językach: chilenje, soli, bemba, a także nyanja i lenje. Cały nakład wysyłał następnie do Zambii. Ponadto w 1985 roku wydał poszerzoną przez siebie dwutomową książkę ks. Józefa Pruszkowskiego pt. Martyrologium czyli męczeństwo Unii Sw. na Podlasiu. Schorowany wrócił do Polski w roku 1989.

Stanisław Kuźnar (1910 - 1970) /1962-1968/

Stanisław Kuźnar (1910 - 1970) - Do zakonu wstąpił w 1925 roku w Kaliszu. Filozofię studiował w Krakowie,

a teologię w Lublinie i Lowanium, w Belgii, gdzie przyjął święcenia kapłańskie w 1935 roku. Przed wybuchem II wojny światowej studiował także historią na Uniwersytecie Jagiellońskim. Kolejno pracował w wydawnictwie jezuickim w Krakowie i redagował miesięcznik dla młodzieży Miody Las, a w czasie wojny wykładał klerykom jezuickim historię Kościoła. W latach 1948 - 52 redagował Posłańca Serca Jezusowego w Krakowie. W 1959 roku wyjechał do Londynu do redakcji miesięcznika Sodalis Marianus, skąd po trzech latach przybył do Chicago, by objąć stanowisko redaktora Posłańca Serca Jezusa (1962 - 68). Prowadził równocześnie pracę duszpasterską wśród Polonii. Wielu rodaków ujmowała postać ojca Stanisław a, a polskie żeńskie zgromadzenia zakonne ceniły go za subtelne konferencje duchowne i często zapraszały do głoszenia rekolekcji. Z powodu choroby wrócił do kraju, gdzie po dwóch latach umarł. Jest autorem publikacji: Święty Andrzej Bobola - Męczennik i Patron Polski (1938), Ku szczytom. Życie s. Marii Leony Nastalówny służebniczki NMP (1946), Zwycięzca śmierci: misterium wielkopostne w IV aktach (1948).

II wojna światowa i eksterminacyjne niemieckie - a także rosyjskie - obozy koncentracyjne pochłonęły miliony istnień ludzkich, w tym także wielu polskich jezuitów. W Auschwitz Niemcy osadzili ich dwudziestu kilku. W większości zostali przewiezieni następnie do Dachau. Razem w hitlerowskim obozie w Dachau przebywało 43 polskich jezuitów, z których tylko 20 doczekało wyzwolenia. Kilku z nich powróciło do kraju, inni - po dopełnieniu studiów - wyjechali do pracy misyjnej w Północnej Rodezji (dzisiejszej Zambii), pozostałych przełożeni skierowali do pracy wśród Polonii amerykańskiej. Oni to uzupełnili braki personalne spowodowane wojną światową, a także restrykcyjną polityką paszportową rządów komunistycznych w Polsce w latach powojennych.

O. Edward Mruk (1917 - 1987) /1952-1985/

Edward Mruk (1917 - 1987) - W listopadzie 1939 roku jako kleryk na czwartym roku formacji zakonnej z grupą jezuitów, m.in. z własnym bratem Antonim, został aresztowany przez gestapo w Krakowie i osadzony w więzieniu najpierw na Montelupich, następnie w Wiśniczu, później przetransportowany do Auschwitz i wreszcie do Dachau. W obozie koncentracyjnym „załapał się" na kucharza dla niemieckich strażników, co ułatwiało mu zdobywanie wiadomości z radia, którymi dzielił się - podobnie jak resztkami jedzenia - z towarzyszami niedoli. Po wyzwoleniu obozu (29 IV 1945) studiował filozofię i teologię w Belgii, gdzie przyjął święcenia kapłańskie w 1949 roku. W latach 1951 - 52 współpracował w wydawaniu miesięcznika Sodalis Marianus w Londynie, skąd przyleciał do Chicago, gdzie przez 31 lat pracował wśród Polonii, współredagując równocześnie Posłańca Serca Jezusa i troszcząc się o bibliotekę domową. Na przełomie lat 1978/79 był przez rok przełożonym jezuitów na Avers. W ostatnich latach, schorowany, odprawiał Msze św. recytowane jedynie w kaplicy, ponieważ nie mógł już mówić kazań. Do Polski wrócił w 1985 roku.

br. Tomasz Dziemba (1903 - 1996) /1951-

Tomasz Dziemba (1903 - 1996) Urodził się w Brzozowicach na Górnym Śląsku, stąd znał dobrze język niemiecki. W czasie II wojny światowej służył w polskim wywiadzie wojskowym i walczył na zachodnim froncie. Miał jednak powołanie na brata zakonnego, które zrealizował, wstępując w 1951 roku do zakonu za granicą, ale należał do polskiej prowincji, do domu chicagowskiego, gdzie z wielkim oddaniem przez wiele lat prowadził administrację Posłańca Serca Jezusa. W latach 1971 - 72 mieszkał i należał do wspólnoty kamedułów w Bloomingdale (Ohio), a następnie przebywał i pracował w chicagowskiej prowincji jezuitów amerykańskich i do niej został oficjalnie przeniesiony w 1974 roku. Kilka lat przed śmiercią stracił wzrok i przebywał w jezuickim domu spokojnej starości „Colombiere" w Clarkston (Michigan), gdzie najchętniej posługiwał się językiem niemieckim.

Jan Wojciechowski (1903 - 1961) /1949-

Jan Wojciechowski (1903 - 1961) - Po nowicjacie (1924), studiach filozofii i teologii przyjął święcenia kapłańskie w 1935 roku w Lublinie. Następnie pracował w jezuickim gimnazjum w Wilnie oraz uczył religii i kierował Sodalicją Mariańską. W czasie II wojny światowej był kapelanem w armii generała Kleeberga, brał czynny udział w powstaniu warszawskim w randze podpułkownika i dziekana I Obwodu Śródmieście. Został odznaczony orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych z Mieczami. Po wojnie pracował wśród Polaków w Hanowerze, a od 1949 roku aż do śmierci współredagował Posłańca Serca Jezusa w Chicago, podejmując równocześnie bezpośrednią pracę duszpasterską wśród Polonii. Swoje poczucie patriotyzmu przeniósł na organizujące się w Chicago szeregi harcerskie, zostając ich współzałożycielem i pierwszym kapelanem. Opublikował książki: Księża polscy, którzy pracują lub pracowali w polskich ośrodkach strefy brytyjskiej w Niemczech (1947) oraz Przewodnik Apostolstwa Modlitwy (1961).

O. Stanisław Czapiewski *1911 /1948-

Stanisław Czapiewski *1911 - Do zakonu wstąpił w 17. roku życia. Studiował filozofię w Krakowie, a teologię w Lublinie i Wilnie. W obawie przed aresztowaniem udzielono mu święceń kapłańskich (1940) przed ukończeniem formacji, co jednak nie uchroniło ojca Stanisława przed wywiezieniem przez NKWD do gułagu na Syberii, skąd wydostał się wraz z armią Andersa i kolejno - już jako kapelan - przeszedł przez Kazachstan, Środkowy Wschód aż do Libanu. W Bejrucie dopełnił swoje studia teologiczne w 1944 roku, następnie w Egipcie był kapelanem junaków. Do Stanów Zjednoczonych trafił przez Anglię w 1948 roku. W Chicago zorganizował biuro pomocy jezuickim misjonarzom w Północnej Rodezji (Zambia). Dla zdobycia funduszy na ten cel założył pismo Polonia dla Misji Rodezyjskiej, tytuł zamieniony następnie na Pionierski Trud (1953), a wreszcie na Wśród Ludów Zambii (1966). Człowiek o niespożytej energii i pomysłowości, w 1972 roku założył w Chicago ośrodek i korporację Lusaka Mission Service, nazwę zamieniono następnie na Jan Beyzym Society, Inc.; wszystko z myślą o pomocy misjonarzom zambijskim. Jest autorem książki - albumu Latem w słonecznej Rodezji (1958) oraz trzech filmów misyjnych: Pionierski trud, Boże żniwo i Sebastiana, które były wizytówką akcji pomocy misjom, przynoszącej w skali rocznej ok. 80.000 USD. W roku 1986 ośrodek przestał istnieć, a sprawę pomocy misjom przejęli jezuici w Polsce, chociaż korporacja w dalszym ciągu działa w Chicago i pomaga misjonarzom. Ojciec Stanisław, pracujący obecnie w polonijnej parafii w Detroit, opublikował: Na przełęczy (1977), Warto było żyć (1986), Przez zakratowane okienka (1989), Dzienniczek kapelana Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie (1994), Ciosanie osobowości (2001), a obecnie przygotowuje książkę Na polach misyjnych.

Jan Szopiński (1909 - 1977) /1945-

Jan Szopiński (1909 - 1977) - Pochodził z rodziny, z której trzech synów wstąpiło do Towarzystwa Jezusowego. Brat Bolesław jako kapłan zginął w Dachau, Teofil pracował przez 20 lat na misjach w Rodezji (obecna Zambia), a ojciec Jan — po odbyciu studiów filozoficzno - teologicznych i przyjęciu święceń kapłańskich w 1938 roku w Lublinie - został aresztowany przez gestapo w 1939 roku w Kaliszu, wywieziony do Generalnej Guberni i wypuszczony. Ponownie aresztowany przez Niemców w 1944 roku w Warszawie trafił do Dachau, skąd po wyzwoleniu wyjechał do pracy wśród Polonii amerykańskiej, głosząc rekolekcje i misje w różnych stanach i współpracując z Posłańcem Serca Jezusa. Pogodne usposobienie i poczucie humoru jednały mu wielu rozmówców. W ostatnich latach swego życia przebywał w Detroit, sprawując posługę duszpasterską w polonijnej parafii.